در ايام دهه اول محرم دو سال پيش، گاهي دل نوشتههايي را به قصد بهره بردن از انفاس قدسي جاري در زمان، از محرّم و امام حسين و عاشورا، مي نوشتم و به ايميل گروهيِ استادان دانشگاه قم ارسال مي کردم. گفتم شايد براي درج در اينجا نيز بيفايده نباشد. گفتني است که استفاده از آيات کريمه قرآن در اين نوشته ها بيشتر کاربرد تمثيلي دارد. گفتار اول: امام حسين، گم شده انسان و انسانيت باز اين چه شورش است که در خلق عالماستباز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتماستمحرم يک ماه دارد و يک خورشيد؛ ماه آن، قمر بني هاشم و خورشيد آن، حسين است. خورشيدِ چهره حسين در ظهر عاشورا اززمين ک
برچسب:
نویسنده: پرهام سلطانی
تاريخ: پنجشنبه
13 آبان
1395 ساعت: 9:37